Asystent rodziny, pracownik socjalny, koordynator pieczy zastępczej, kurator sądowy – jak znaleźć wspólną płaszczyznę współpracy dla przedstawicieli różnych instytucji udzielających pomocy rodzinom przeżywającym trudności w opiekowaniu się i wychowywaniu dzieci?
Kategoria: Artykuł
Doświadczanie sytuacji kryzysowych wymaga zaangażowania wielu zasobów, potrzebne jest współdziałanie osób i instytucji. Choć ludzie chętnie poświęcają swój czas i energię, by pomagać w razie nagłych wydarzeń, to nawet szybka i sprawnie przeprowadzona akcja ratunkowa nie gwarantuje pełnego sukcesu. Kiedy pierwsze niebezpieczeństwo zostaje zażegnane, pojawia się pytanie: co dalej?
Czym jest asertywność? Potocznie, często sprowadza się ją do umiejętności mówienia „nie”. Asertywność nie jest jedynie umiejętnością odmawiania, choć wiele osób redukuje znaczenie asertywności właśnie do tego jednego aspektu, co z kolei powoduje szereg nieporozumień i błędnych interpretacji.
Umieszczenie w schronisku oraz pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży są formami niepieniężnymi pomocy społecznej. Zasadniczą różnicą pomiędzy świadczeniem z pomocy społecznej w formie schronienia a pomocą w formie pobytu w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży jest jednak to, że pierwszy rodzaj pomocy udzielany jest, co do zasady, osobom bezdomnym, natomiast drugi z uwagi na wystąpienie przesłanki przemocy lub innej sytuacji kryzysowej.
Ocena pracownika jest sądem wartościującym, wykorzystywanym w procesie zarządzania, który powstaje w wyniku porównania cech, kwalifikacji, zachowań czy efektów pracy pracownika w odniesieniu do innych pracowników lub ustalonego wzorca.
Psychoterapia w Polsce od wielu lat jest relatywnie ekskluzywną formą uzyskiwania wsparcia. Pomimo że psychoterapeutów na rynku jest coraz więcej, nie każdy może z tej formy skorzystać, opłacając samemu sesje terapeutyczne.
Rodzice dzieci przewlekle chorych spotykają się z wieloma problemami, o których mówi się coraz częściej i głośniej. Dotyczą one obszaru emocji, organizacji codziennych zajęć i finansów. Przestało być tajemnicą, że w dorastanie i życie z niepełnosprawnością wpisany jest wysoki poziom stresu oraz permanentna nierównowaga pomiędzy radością a walką o przetrwanie. Troska o takie życie jest znacznie droższa, bardziej czasochłonna, pochłaniająca więcej niż przeciętnie energii z otoczenia.
Ustawienie działań pod kątem określenia, z czym się mierzymy i jaki mamy potencjał jest drugim (po zdobyciu zaufania rodziny) najistotniejszym zadaniem asystenta. Ważne, aby wspólnie z rodziną zdecydować kto jeszcze będzie podejmował współpracę oraz jakie będą zadania poszczególnych zainteresowanych.
Najczęściej jeśli w dyskusji pojawia się sformułowanie „interwencja kryzysowa”, rozumiane jest ono jako działania kierowane wobec osób dotkniętych przemocą bądź ofiar przestępstw. Jednak krąg osób wymagających objęcia interwencją kryzysową jest znacznie szerszy, zatem powinna znaleźć ona zastosowanie nie tylko w sytuacjach wystąpienia zjawiska przemocy czy molestowania. Interwencja kryzysowa jest niewątpliwie ważnym elementem skutecznej pracy z osobą czy rodziną „po przejściach”, stanowi bowiem często swoiste preludium dla interwencji socjalnej, bo skuteczność działań pomocowych (rozumianych jako wspieranie osób czy rodzin w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej) w dużej mierze powinna opierać się na pracy z osobą emocjonalnie i psychicznie stabilną.
Bardzo długo dzieci uznawano za własność dorosłych, nie miały żadnych praw, a przede wszystkim nie miały prawa do decydowania o istotnych sprawach związanych z ich życiem. Sytuacja zmieniła się dopiero w roku 1924, kiedy Zgromadzenie Ogólne Ligi Narodów przyjęło Konwencję Genewską, czyli Deklarację Praw Dziecka.
Z emocjami jest kłopot. Towarzyszą nam przez cały czas, najczęściej nieuświadomione, tworzą w ciele blokady i napięcia, a nierzadko przyprawiają o ból głowy. Dobrze je znosimy, kiedy są miłe, ale też często się od nich uzależniamy. Chcemy czy nie, trudne emocje są częścią naszego życia – problem pojawia się w sytuacji, w której kompletnie sobie z nimi nie radzimy.
Pracownicy socjalni podejmują trudne decyzje. Odebranie dziecka z rodziny wiąże się z ogromem cierpienia i stresem. To strata dla rodziców i nowa, nieznana sytuacja, z którą będzie musiał zmierzyć się mały człowiek. Okoliczności te powodują wewnętrzne napięcie oraz masę wątpliwości, z jakimi trzeba się liczyć. Czasem jedyną alternatywą jest wybór mniejszego zła i świadomość działania na rzecz poprawy,
jaka nastąpić ma dopiero w pewnej dłuższej perspektywie.