Uzależnienie wydaje się być jednym z tych zaburzeń, które wzbudzają bardzo wiele dyskusji, a nawet kontrowersji. Jest to bowiem jedna z nielicznych chorób, o których wiele osób mówi między innymi: „ma to na własne życzenie”, „gdyby inaczej się zachowywał, to byłby zdrowy”, „zasłużyła na to”, a nawet – „to wcale nie jest choroba”. Z jakichś przyczyn, które poruszone szerzej zostaną poniżej, opinie dotyczące uzależnień są skrajnie odmienne od tych dotyczących innych chorób – relatywnie rzadko usłyszeć można obwinianie kogoś za chorowanie na cukrzycę czy też, pozostając w obszarze zaburzeń chorób psychicznych, depresję czy chorobę afektywną dwubiegunową.
Dział: Zdaniem psychologa
Praca z osobą, która znajduje się w okresie adolescencji i przejawia zachowania ryzykowne, może być zarówno bardzo wymagająca i dostarczająca wielu wyzwań, jak i nieść wiele satysfakcji.
Problem zachowań polegających na szkodzeniu samemu sobie (zachowania autodestruktywne), obserwujemy coraz częściej. Zachowania autodestruktywne są rodzajem szkodzenia, krzywdzenia samego siebie, niszczenia siebie. To rodzaj oddziaływania, którego skutki mogą pojawić się natychmiast lub będą odroczone w czasie. To działania mające na celu wywołanie psychicznej i/lub fizycznej szkody samemu sobie.
Człowiek bezsprzecznie jest istotą społeczną. Dlaczego? Na różnych etapach życia, w różnym stopniu i w różnym celu są jednostce potrzebne inne osoby.
Doświadczenie traumy to doświadczenie cierpienia i bólu. Trauma dziecięca jest doświadczeniem bardzo obciążającym ogólne funkcjonowanie człowieka. Można stwierdzić, że jest to wielce obciążające doświadczenie, ze względu na to, iż dziecko nie jest na tyle dojrzałe, wyposażone w odpowiednie zdolności, mechanizmy, sposoby radzenia sobie z tak silnym (dys)stresem, jakim jest wydarzenie traumatyczne. Dlatego też działania natychmiastowe, kompleksowe, interdyscyplinarne, w które również pracownik socjalny jest zaangażowany, są tak istotne w procesie pomocy dziecku, które doświadczyło traumy.
Ekspozycja na przemoc jest jednym z najczęstszych i najpoważniejszych źródeł stresu u człowieka [1]. Istnieją rozmaite formy przemocy, jednak w tym artykule najwięcej uwagi poświęcone zostanie przemocy, która stosowana jest wobec dzieci.
Bezsprzecznie sytuacja epidemii w znaczącym stopniu wpłynęła na życie rodzinne. Zjawisko epidemii zmieniło doświadczenia partnerów i całych rodzin, również w ciągu pokoleniowym, jednocześnie stawiając nowe wyzwania przed pracownikami socjalnymi.
Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to osoby, których trudne doświadczenia z przeszłości związane z wychowywaniem się w rodzinach, w których obecne było uzależnienie, mogą wpływać na ich teraźniejszość. Jak można im skutecznie pomóc?
Wedle Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przemoc to celowe użycie siły fizycznej albo władzy przeciw drugiemu człowiekowi, sobie samemu lub grupie ludzi, prowadzące lub stwarzające ryzyko uszkodzenia ciała, śmierci, krzywdy psychicznej, nieprawidłowego rozwoju lub ubóstwa/deprywacji (WHO, 2002). Widzimy zatem rozpiętość tej definicji, która zawiera w sobie rozmaite rodzaje przemocy. Przemoc od agresji różni się tym, iż cechuje się działaniem przemyślanym, racjonalnym i intencjonalnym, a często także grupowym. Warto zadać sobie pytanie – w jaki sposób pracować z osobą, która przemoc stosuje?
Zjawisko rozwodu, jak pokazują liczne dane, z roku na rok staje się coraz powszechniejsze. Obecnie około 33 par na 100 rozwodzi się (dane z 2018 roku – wskaźnik ten utrzymuje się na podobnym poziomie w kolejnych latach). Wiele dzieci przychodzi na świat w związkach niesformalizowanych – około 25%. Trudno oszacować, do jak wielu rozstań dochodzi w takich formach bycia razem. Rośnie liczba dzieci wychowywanych w rodzinach niepełnych (najczęściej dziecko z matką), co – jak wskazują badania – jest znaczącym czynnikiem występowania licznych problemów emocjonalnych i problemów z zachowaniem.