Refleksja nad dziecięcymi problemami i trudnościami, podmiotowe ich traktowanie oraz próba rozumienia psychiki dziecięcej datują się od początków powstawania teorii psychoanalitycznych, kiedy to zaczęto żywo interesować się przeżyciami wczesnodziecięcymi oraz wpływem tych przeżyć na późniejsze życie. Ogromna liczba dzieci w toku rozwoju doświadcza wydarzeń raniących, takich jak: przemoc, nadużycia seksualne, śmierć bliskich osób, opuszczenie i poczucie emocjonalnej pustki. Jednak nie wszystkie doświadczenia będą uznane za traumatyzujące.
Dział: Zdaniem psychologa
Wspierając rodzinę, która przeżywa trudności w związku z dojrzewaniem syna czy córki, warto skupić się przede wszystkim na przekazaniu wiedzy na temat okresu dorastania, ponieważ podstawą pomocy swojemu dziecku jest postawa zrozumienia i życzliwości wobec jego potrzeb.
W wielu rodzinach z dorastającymi dziećmi zaczynają pojawiać się nieznane wcześniej wyzwania. Dorośli są zaskoczeni zmianami, jakie przechodzi ich syn czy córka, niepokoją się dystansem, jaki pojawia się między nimi a dzieckiem, nie rozumieją niektórych zachowań czy reakcji młodego człowieka. Coraz częściej skarżą się na poczucie bezradności i braku wpływu w kontakcie z nastolatkiem. Aby w tych nowych warunkach podtrzymać bezpieczną i wartościową więź z dzieckiem, warto dowiedzieć się więcej o tym, co ono w tym szczególnym okresie przeżywa i jakie jest tego podłoże.
Seksualność osób z niepełnosprawnością intelektualną jest zagadnieniem i obszarem wciąż budzącym wiele emocji i wątpliwości. Jednym z najpowszechniejszych mitów funkcjonujących w naszym społeczeństwie jest przekonanie, że osoby z niepełnosprawnością intelektualną są aseksualne, a więc nie posiadają żadnych potrzeb i pragnień w tej sferze swojego funkcjonowania.
Schizofrenia występuje na całym świecie, we wszystkich kręgach kulturowych. Choruje na nią około między 1 a 1,6 % światowej populacji.
Statystyki są alarmujące – Polska jest na drugim miejscu w Europie pod względem liczby samobójstw osób nieletnich. W latach 2015–2016 w Polsce ponad 11 tysięcy osób targnęło się na własne życie, blisko 55% przypadków zakończyło się zgonem. Spośród tej liczby, 1029 dzieci, młodzież i młodzi dorośli do 24. roku życia.
Psychoterapia w Polsce od wielu lat jest relatywnie ekskluzywną formą uzyskiwania wsparcia. Pomimo że psychoterapeutów na rynku jest coraz więcej, nie każdy może z tej formy skorzystać, opłacając samemu sesje terapeutyczne.
Zachęcanie klientów do skorzystania ze wsparcia i leczenia w przypadku podejrzenia zaburzeń lękowych przez pracowników socjalnych wymaga przede wszystkim stworzenia atmosfery wspierania. Nawiązanie oraz podtrzymanie kontaktu jest podstawą, rokującą na budowanie współpracy i zaufania. Jednak aby podjąć te działania, warto przyjrzeć się zagadnieniom zaburzeń lękowych i jednej z metod terapii poznawczo-behawioralnej.
Powodzenie terapii wychodzenia z uzależnienia zależy od gotowości młodego człowieka do współpracy i otwartości na rozmowę o swoich trudnościach, od gotowości do zmiany, relacji terapeutycznej, ale przede wszystkim wewnętrznej motywacji. Narzędziem wspierającym osobą uzależnioną w drodze z wychodzenia z nałogu jest dialog motywujący.
Diagnoza pod kątem zaburzeń osobowości wzbudza niepokój i jest kontrowersyjna dla wielu pacjentów. Patrzenie na człowieka wyłącznie przez pryzmat zaburzonej (chorej) osobowości jest szkodliwe, podobnie jak rozpatrywanie zaburzenia tylko w zakresie kryteriów diagnostycznych. Chorego często dotyka stygmatyzacja, a samemu zaburzeniu osobowości towarzyszy szereg mitów, z którymi należałoby się rozprawić.
Diagnoza pod kątem zaburzeń osobowości wzbudza niepokój i jest kontrowersyjna dla wielu pacjentów. Patrzenie na człowieka wyłącznie przez pryzmat zaburzonej (chorej) osobowości jest szkodliwe, podobnie jak rozpatrywanie zaburzenia tylko w zakresie kryteriów diagnostycznych. Chorego często dotyka stygmatyzacja, a samemu zaburzeniu osobowości towarzyszy szereg mitów, z którymi należałoby się rozprawić.
Rodzice, którzy z powodów ekonomicznych wyjeżdżają za granicę kraju, pozostawiają dzieci i rodziny w sytuacji, która staje się dla wszystkich poważnym wyzwaniem. Rozłąka z rodzicem czy rodzicami trwa kilka, a nawet kilkanaście lat. Pogoń za nadzieją na poprawę statusu ekonomicznego nierzadko wywołuje potrzebę wsparcia psychologicznego nie tylko dla dzieci, które zostają w kraju, ale także pozostałych opiekunów.