Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zdaniem psychologa

23 czerwca 2021

NR 82 (Czerwiec 2021)

Wsparcie dla par w czasie epidemii

0 293

Bezsprzecznie sytuacja epidemii w znaczącym stopniu wpłynęła na życie rodzinne. Zjawisko epidemii zmieniło doświadczenia partnerów i całych rodzin, również w ciągu pokoleniowym, jednocześnie stawiając nowe wyzwania przed pracownikami socjalnymi.

Ograniczone, zaburzone, utrudnione relacje z dalszą rodziną (kuzynami, dziadkami, rodzeństwem) przyczyniły się do rozwoju doświadczania dystresu. Zaobserwowano wzrost przemocy domowej, chorób somatycznych oraz wzrost zaburzeń i chorób psychicznych. Pojawiają się w mediach coraz częstsze doniesienia o wzrastających kryzysach w związkach. Partnerzy funkcjonują w konfliktach, narastającej frustracji. To z kolei oddziałuje negatywnie na ich dzieci. Brak możliwości zapewnienia im opieki z powodu zamknięcia żłobków, przedszkoli i innych miejsc zapewniających opiekę dzieciom dodatkowo potęguje trudności.

POLECAMY

Objawy kryzysu w parze

Ograniczenia i różne zjawiska związane z epidemią oddziałują na związki partnerskie. Wiele doniesień z mediów wskazuje na to, przedstawiając pozytywne, jak również negatywne strony tej sytuacji. Wiele rodzin i związków doświadcza już poważnego kryzysu związanego z zamknięciem, ograniczeniem wolności, dotyczącego silnych trudnych emocji w kontekście epidemii, skutków ograniczeń, zakazów, nakazów. Obserwujemy:

  • systematyczne konflikty dotyczące różnych sfer życia (wychowywanie dzieci, przygotowywanie posiłków, organizacja czasu w dni powszednie, organizacja opieki, edukacji dla dzieci, planowanie i spędzanie czasu wolnego itp.);
  • głośny, impulsywny, rozhamowany sposób komunikowania się ze sobą partnerów, nie występujący wcześniej;
  • atakujące zachowania partnera/partnerów – w postaci fizycznej i/lub werbalnej;
  • zaniedbywanie obowiązków domowych;
  • zaniedbywanie opieki i troski nad dzieckiem/dziećmi;
  • zaniedbania dotyczące obowiązków zawodowych;
  • zaległości w opłatach dotyczących mieszkania (media), opieki nad dzieckiem (np. czesne za przedszkole);
  • brak regularnego i pełnowartościowego odżywiania się partnerów i – ewentualnie – ich dzieci;
  • obserwowane trudności z zasypianiem i utrzymaniem relaksującego i regenerującego snu u wszystkich domowników razem bądź u każdego z osobna;
  • utrudniony bądź zupełnie niemożliwy kontakt z parą ze strony kogokolwiek;
  • partnerzy zaprzestali kontaktować się z innymi (współpracownikami, sąsiadami, znajomymi, przyjaciółmi, członkami rodziny), co nie występowało wcześniej;
  • dziecko, którego rodzicami jest para, której dotyczy wsparcie, wykazuje niepokojące objawy w funkcjonowaniu biopsychospołecznym (np. jest niedożywione, zalęknione, nadmiarowo pobudzone, nieodpowiednio ubrane);
  • zaburzenia psychiczne lub choroba psychiczna (np. depresja) jednego z partnerów w swoich przejawach wpływa destruktywnie na relację partnerską, na przykład w którejś z postaci wymienionych już wcześniej.

Jeżeli pracownik socjalny posiądzie wiedzę na temat występujących i tu wymienionych zjawisk w związku, warto by podjął działania wsparcia pary. W pierwszej kolejności powinien zbadać sprawę i na tej podstawie zaplanować zakres pomocy. Okazać się może, że niewielkim nakładem pracy może wesprzeć parę w znacznym stopniu (o czym w dalszej części artykułu). W dalszej części przypomnę ważne kroki (etapy) działania pracownika socjalnego w sytuacji podejrzenia trudności/kryzysu w związku.
Standardy działania:

  • Diagnoza sytuacji partnerów. Ocena poziomu dystresu, rozmiaru kryzysu. Sprawdzenie poziomu frustracji potrzeb, zasobów zewnętrznych i wewnętrznych; ocena zakres...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów



Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Doradca w Pomocy Społecznej"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!

Przypisy