Współczesne czasy stawiają przed naukami społecznymi i medycznymi wyzwanie ograniczenia szkodliwego używania i powrotu do zdrowia osób uzależnionych. Wyzwaniem jest również kwestia niesienia pomocy rodzinom osób uzależnionych. Zadanie nie jest łatwe, biorąc pod uwagę dostępność do substancji psychoaktywnych oraz popyt na nie.
Dział: Zdaniem psychologa
Niespodziewane zwroty akcji, błędy, chaos, presja czasu – to tylko niektóre z najczęściej występujących czynników stresogennych w pracy. Jak – włączając uważność – lepiej sobie z nimi radzić?
Autoagresja jest zjawiskiem, które występuje bardzo często wśród dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. Zachowania autoagresywne potrafią przybierać różne formy i nieść ze sobą wiele konsekwencji. Wiedza terapeuty, a także baczna obserwacja dziecka i otoczenia pozwalają rozpoznawać takie zachowania oraz podjąć środki zaradcze.
W jaki sposób dziecko, które nie zaznało poczucia bliskości z osobą, która wydała je na świat, nawiązuje bliską relację z rodzicem adopcyjnym? Co oznacza rodzicielstwo bliskości dla osób, które zostają rodzicami dziecka po przejściach? Rodzicielstwo bliskości jest obecnie terminem, który grupie osób kojarzy się bardzo pejoratywnie. Wynika to głównie z błędnego kojarzenia go z bezstresowym wychowaniem, z obrazem rodziny, w której dzieci nie szanują zasad, a także takiej, w której rodzice pozwalają „wejść sobie na głowę”. W rzeczywistości rodzicielstwo bliskości jest świadomym wyborem, ścieżką, którą podążają rodzice, dla których dobre relacje odgrywają najważniejszą rolę w tworzeniu rodziny jako jednostki społecznej.
Czym jest poczucie wykluczenia? Na czym polega cierpienie z powodu odrzucenia? Czy każdy jest podatny na wykluczenie w tym samym stopniu? Czy osoby z traumą wykluczenia zachowują się w sytuacjach społecznych inaczej niż osoby, które wykluczenia nie doświadczyły? W jakim stopniu ludzie zdają sobie sprawę, że nierozpoznane i nieuleczone odrzucenie w przeszłości jest przyczyną ich trudności w sytuacjach społecznych?
Kreowany przez media kult ciała spycha na margines społeczny osoby starsze, pogłębiając procesy chorobowe i doświadczenie samotności. Jednak możemy świadomie wpływać przez całe nasze życie na ten ostatni etap – wiele zależy od stylu życia, relacji, nastawienia do świata. Badania dowodzą, że muzyka i udział seniorów w spotkaniach muzycznych mają znaczący wpływ na wyższy poziom energii życiowej oraz jakość życia, co potwierdza terapeutyczny wpływ muzyki w okresie starości.
„Tęczowa rodzina” to sformułowanie używane dla określenia własnej rodziny przez osoby LGBT+ wychowujące dzieci. W świadomości społecznej być osobą LGBT+ i być rodzicem to nie tylko różne, ale wręcz sprzeczne atrybuty. Osoby żyjące w związkach jednopłciowych i wychowujące wspólnie dzieci nie są rozpoznawane przez polskie prawo jako rodzina (Mazurczak 2022), a wiedza na ich temat jest słabo rozpowszechniona, także wśród profesjonalistów w dziedzinie psychologii (Wycisk, Kleka 2014).
O przemocy i zaniedbaniach dziecko rzadko mówi otwarcie, ochoczo i na pierwszych spotkaniach. Najchętniej nie wspominałoby nikomu o tym, co się stało. Jeśli już komunikuje swoją krzywdę, to nieoficjalnymi sygnałami – reakcjami emocjonalnymi, fizycznymi, zachowaniami, ale też brakiem znaków. Terapeuci i pracownicy społeczni stają przed trudnym zadaniem odczytania pełnego i właściwego obrazu traumy, ale też dopasowania formy pomocy do skrzywdzonego dziecka.
Bez wątpienia pojawienie się nowoczesnych technologii diametralnie zmieniło ludzką rzeczywistość, a co za tym idzie – i nasze życie. Już dzisiaj nikt z nas nie wyobraża sobie świata bez internetu, komputera, komórki – te dobra na stałe zagościły w naszej codzienności.
Wprowadzenie nowej klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych wywołuje wiele obaw związanych z nazewnictwem i kryteriami diagnostycznymi chorób i zaburzeń. Co może zmienić się po wdrożeniu nowej klasyfikacji?
Występowanie zachowań agresywnych w okresie budowania przez nastolatka jego autonomii jest naturalne, chociaż niepożądane. Wiąże się ono z procesem uczenia się reguł społecznych oraz testowania granic własnych i innych ludzi. Potrzeby są duże, a wiedza na temat sposobów zaspokajania tych potrzeb jeszcze niesatysfakcjonująca.
ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami uwagi, jest zaburzeniem neurobiologicznym, które u osób dorosłych powoduje pogorszenie w obszarze pracy zawodowej, zarządzania finansami, edukacji oraz funkcjonowania społecznego.