Zarówno w ICD-11 oraz w DSM-5 współuzależnienie nie doczekało się odrębnej jednostki diagnostycznej. Jak zaznaczają Gibson i Donigian (1993), osoby cierpiące z powodu współuzależnienia często diagnozowane były jako klienci z osobowością zależną (Margasiński, 2011). W klasyfikacji ICD-10 objawy współuzależnienia odpowiadały zaburzeniom nerwicowym, związanym ze stresem i pod postacią somatyczną, w tym pod postacią reakcji na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne.
Dział: Zdaniem psychologa
Wykorzystywanie seksualne dziecka oznacza wszelkie działania o charakterze seksualnym, w które zaangażowane jest dziecko, niezdolne do ich zrozumienia ani świadomej zgody, nieprzygotowane fizycznie i psychicznie na takie doświadczenia. Działania te są niezgodne z prawem.
Traumatyczne zdarzenia mające miejsce, zwłaszcza we wczesnym okresie życia, mają wpływ na funkcjonujące później wzorce emocjonalności. Silny stres towarzyszący doświadczeniom przemocy może mieć konsekwencje także na poziomie biologii mózgu, gdyż mózg jest kluczowym organem odpowiedzi na stres. Niektóre obszary mózgu, takie jak hipokamp, ciało migdałowate i kora przedczołowa, będące częścią układu limbicznego, wykazują szczególną wrażliwość na nadmiar hormonów stresowych i ulegać mogą przebudowie strukturalnej, co ma dalsze konsekwencje dla funkcjonowania.
„Chociaż prawdopodobnie mężczyźni cierpią na depresję równie często jak kobiety, statystyki pokazują, że znacznie trudniej im szukać pomocy czy rozmawiać o tym z przyjaciółmi lub krewnymi”1.
Socjologowie przewidują, że do 2030 roku nawet 7 milionów Polaków wybierze życie w pojedynkę. Psychologowie zastanawiają się, co jest powodem takiej decyzji: „moda” na niezależność czy desperacka ucieczka przed ewentualnymi zranieniami.
Dzieciństwo i wiek nastoletni to nie tylko okresy wzrostu, ale także podejmowania ryzyka. Młodzi ludzie są w tym czasie szczególnie narażeni na pewne negatywne rezultaty swoich działań i nierzadko bywa, że nie mogą w pełni zrozumieć związku między swoim zachowaniem, decyzjami a konsekwencjami, co może niejednokrotnie doprowadzać do poważnych konsekwencji dla zdrowia i życia swojego i innych (Ang 2015, s. 35–42).
Depresja, zmęczenie, wypalenie. I cierpienie fizyczne. Aż 90% opiekunów osób chorych na alzheimera skarżyło się, że odczuwa ból ciała, przy czym zaledwie co piąty z nich miał zdiagnozowane schorzenie, które mogłoby ten stan wyjaśnić.
Standardowo w rodzinach rozwiązywaniem problemów zajmują się rodzice, którzy wspólnie szukają dróg wyjścia z kryzysu. W rodzinach dysfunkcyjnych dorośli często nie mają oporów przed obarczaniem dzieci taką odpowiedzialnością. Traktują je jak swoich powierników albo wmawiają im, że tylko one są w stanie załagodzić kryzys.
Wiedza to potężna ochrona, zwłaszcza w przypadku małych dzieci często wybieranych przez sprawców z powodu ich niewinności i niewiedzy. Należy rozmawiać z dziećmi, tak aby wiedziały, kiedy, kto i jak może je skrzywdzić.
Leczenie sprawców* pedofilii jest ściśle kontrolowane regulacjami prawnymi. W Polsce od 2010 r. obowiązuje znowelizowany Kodeks karny, Kodeks karny wykonawczy, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o Policji, w których nastąpiło zaostrzenie kary dla tej grupy przestępców w obszarze obligatoryjności leczenia farmakologicznego i psychoterapii (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1589).
Coraz więcej mówi się i pisze o terapii dla dorosłych dzieci alkoholików, a oferta pomocy psychologicznej dla nich jest coraz bogatsza. Jak z niej korzystać?
Jako dzieci nie mogli liczyć na wsparcie bliskich, czasem byli nawet przez nich krzywdzeni. Jako dorośli nie proszą o pomoc, żyją z przekonaniem, że „nikomu nie można ufać, na nikim polegać”. Dlaczego DDA odtwarzają scenariusz z dzieciństwa? Czy można go zmienić?