„Chociaż prawdopodobnie mężczyźni cierpią na depresję równie często jak kobiety, statystyki pokazują, że znacznie trudniej im szukać pomocy czy rozmawiać o tym z przyjaciółmi lub krewnymi”1.
Dział: Zdaniem psychologa
Socjologowie przewidują, że do 2030 roku nawet 7 milionów Polaków wybierze życie w pojedynkę. Psychologowie zastanawiają się, co jest powodem takiej decyzji: „moda” na niezależność czy desperacka ucieczka przed ewentualnymi zranieniami.
Dzieciństwo i wiek nastoletni to nie tylko okresy wzrostu, ale także podejmowania ryzyka. Młodzi ludzie są w tym czasie szczególnie narażeni na pewne negatywne rezultaty swoich działań i nierzadko bywa, że nie mogą w pełni zrozumieć związku między swoim zachowaniem, decyzjami a konsekwencjami, co może niejednokrotnie doprowadzać do poważnych konsekwencji dla zdrowia i życia swojego i innych (Ang 2015, s. 35–42).
Depresja, zmęczenie, wypalenie. I cierpienie fizyczne. Aż 90% opiekunów osób chorych na alzheimera skarżyło się, że odczuwa ból ciała, przy czym zaledwie co piąty z nich miał zdiagnozowane schorzenie, które mogłoby ten stan wyjaśnić.
Standardowo w rodzinach rozwiązywaniem problemów zajmują się rodzice, którzy wspólnie szukają dróg wyjścia z kryzysu. W rodzinach dysfunkcyjnych dorośli często nie mają oporów przed obarczaniem dzieci taką odpowiedzialnością. Traktują je jak swoich powierników albo wmawiają im, że tylko one są w stanie załagodzić kryzys.
Wiedza to potężna ochrona, zwłaszcza w przypadku małych dzieci często wybieranych przez sprawców z powodu ich niewinności i niewiedzy. Należy rozmawiać z dziećmi, tak aby wiedziały, kiedy, kto i jak może je skrzywdzić.
Leczenie sprawców* pedofilii jest ściśle kontrolowane regulacjami prawnymi. W Polsce od 2010 r. obowiązuje znowelizowany Kodeks karny, Kodeks karny wykonawczy, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o Policji, w których nastąpiło zaostrzenie kary dla tej grupy przestępców w obszarze obligatoryjności leczenia farmakologicznego i psychoterapii (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1589).
Coraz więcej mówi się i pisze o terapii dla dorosłych dzieci alkoholików, a oferta pomocy psychologicznej dla nich jest coraz bogatsza. Jak z niej korzystać?
Jako dzieci nie mogli liczyć na wsparcie bliskich, czasem byli nawet przez nich krzywdzeni. Jako dorośli nie proszą o pomoc, żyją z przekonaniem, że „nikomu nie można ufać, na nikim polegać”. Dlaczego DDA odtwarzają scenariusz z dzieciństwa? Czy można go zmienić?
Wielu osobom uzależnienie wciąż kojarzy się głównie z dorosłymi osobami nadużywającymi alkoholu czy narkotyków. Obecnie nieco częściej zauważane zostają też takie uzależnienia behawioralne, jak hazard czy uzależnienie od czynności seksualnych. Wiele z nich nadal jest jednak pomijanych, umniejszanych, bagatelizowanych. Powszechne wydają się wciąż stereotypy dotyczące osób uzależnionych – że to ci, którzy sami sobie na to zasłużyli, że mają słabą wolę, że gdyby tak naprawdę chcieli, wyszliby z tego. Jako specjaliści wiemy jednak, że uzależnienie jest tematem o wiele szerszym i bardziej złożonym i że dotyka ludzi niezależnie od wieku, wykonywanej profesji czy zdobytego wykształcenia.
Współczesne czasy stawiają przed naukami społecznymi i medycznymi wyzwanie ograniczenia szkodliwego używania i powrotu do zdrowia osób uzależnionych. Wyzwaniem jest również kwestia niesienia pomocy rodzinom osób uzależnionych. Zadanie nie jest łatwe, biorąc pod uwagę dostępność do substancji psychoaktywnych oraz popyt na nie.
Niespodziewane zwroty akcji, błędy, chaos, presja czasu – to tylko niektóre z najczęściej występujących czynników stresogennych w pracy. Jak – włączając uważność – lepiej sobie z nimi radzić?