Dołącz do czytelników
Brak wyników

Tematu numeru

6 lipca 2022

NR 92 (Czerwiec 2022)

Paradoks specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi – im większa potrzeba, tym mniejsza dostępność

0 481

XXI wiek powinien być wiekiem rozwoju usług społecznych. Służyć temu mają działania związane z deinstytucjonalizacją, czyli procesem rozwoju usług świadczonych na poziomie lokalnych społeczności (również profilaktycznych), których zadaniem jest wyeliminowanie konieczności opieki instytucjonalnej.

O deinstytucjonalizacji mówi się dużo (niekoniecznie tylko w pozytywnym kontekście, ale to temat na inny artykuł), o rozwoju usług społecznych również. Niezależnie jednak od tego, czy uznajemy potrzebę zmiany funkcjonowania systemu pomocy społecznej, czy też uważamy, że aktualna oferta nas zadowala, sprawą niebudzącą sprzeciwu jest fakt, że mieszkaniec gminy powinien mieć możliwość zaspokojenia swoich potrzeb życiowych – szczególnie gdy tym mieszkańcem jest osoba niesamodzielna, chora, niepełnosprawna czy w podeszłym wieku. Gminna oferta usług dla tej grupy powinna być szczególnie szeroka, gdyż po pierwsze osoby te mają ograniczone zdolności do samodzielnego zaspakajania potrzeb, a po drugie wszystkie akty prawne od Konstytucji, przez ustawę o samorządzie gminnym, po ustawę o pomocy społecznej do tego obligują.
W niniejszym artykule chciałybyśmy wskazać ograniczenia dotyczące oferty wsparcia, skierowanej do mieszkańca gminy, znajdującego się w kryzysie psychicznym lub dotkniętego zaburzeniami natury psychicznej. Szczególną uwagę skupimy na utrudnieniach występujących w realizacji specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Dlaczego ta grupa znalazła się w centrum naszego zainteresowania? Przede wszystkim ze względu na narastający problem zdrowia psychicznego. Drugim powodem naszej refleksji jest ciągle zmniejszająca się liczba gmin, na których terenie świadczone są specjalistyczne usługi z zadań zleconych, skierowane do tej grupy odbiorców.

POLECAMY

Statystycznie

Na początek, trochę niepokojących statystyk dotyczących województwa zachodniopomorskiego (szczególnie nam bliskiego, bo to na jego obszarze koncentrują się nasze aktywności zawodowe). Porównując liczbę zgonów z powodu zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania na 100 tys. mieszkańców w Polsce i województwie zachodniopomorskim, widoczny jest zdecydowanie wyższy wskaźnik dla tego województwa. W 2020 r. w wartość tego wskaźnika (niezwykle dramatycznego) dla Polski wynosiła 9,5 a dla województwa zachodniopomorskiego 13,8. Co oznacza, że w ciągu roku z powodu zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania umiera w województwie zachodniopomorskim 13,8 osób a w Polsce 9,5. Statystka to nie tylko liczby, to przede wszystkim informacja – a ta opisana powyżej jest niepokojąca. Tym bardziej, jeśli dodatkowo przeanalizujemy wskaźnik określający liczbę samobójstw na 10 tys. mieszkańców – w Polsce wartość wskaźnika w 2020 r. wynosiła 14,0, a w województwie zachodniopomorskim 16,0. Oznacza to, że na 10 tys. mieszkańców w województwie zachodniopomorskim w ciągu roku aż 16 osób odbiera sobie życie. Następna niepokojąca informacja jest taka, że w tym województwie najwięcej osób, które targnęły się na życie, to te, u których jako przyczynę samobójstwa wskazano zaburzenia psychiczne. Można założyć, że takie wskaźniki powinny wiązać się ze zwiększonym zapotrzebowaniem na specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Wniosek taki, bardzo logiczny, nie znajduje jednak potwierdzenia w danych statystycznych. Opierając się na danych zwartych w raporcie wojewody zachodniopomorskiego „Analiza stanu i skuteczności pomocy społecznej w województwie zachodniopomorskim” za rok 2019 i 2020 widoczny jest dramatyczny spadek liczby świadczonych specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. W 2020 roku specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi realizowało 45 gmin z terenu województwa zachodniopomorskiego, a w 2019 gmin tych było 64. Łączny koszt usług w 2020 r. wyniósł 3 639 556 zł (w 2019 r. – 3 558 858 zł). Średni koszt 1 godziny świadczonych usług wyniósł 33,19 zł (w 2019 r. – 29,03 zł). Czyli w ciągu roku nastąpił ponad 30% spadek gmin, w których mieszkaniec może liczyć na wsparcie w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Oznacza to również, że w województwie zachodniopomorskim w niespełna 40% gmin taka usługa istnieje. W wymienionym raporcie znajdujemy zapis: Beneficjenci usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dzięki otrzymanemu wsparciu mogą pozostawać jak najdłużej w swoim środowisku rodzinnym i lokalnym, przy jednoczesnym zabezpieczeniu wszystkich niezbędnych potrzeb, co ma pozytywny wpływ na ich kondycję psychofizyczną oraz pozwala zachować aktywność społeczną. Pozwala to także na dłuższe utrzymanie ich samodzielności, co w wielu przypadkach oddala konieczność przyznania wsparcia instytucjonalnego np. w formie pobytu w domu pomocy społecznej. Trudno się nie zgodzić z takim zapisem, nie ma w nim jednak ani słowa o spadku liczby gmin w stosunku do roku 2019 (pomimo tego, że większość danych znajduje odniesienie do roku poprzedniego). Brak refleksji nad malejącym wsparciem dla mieszkańców naszego województwa w omawianym zakresie jest tym bardziej niepokojący, że jednocześnie toczy się batalia o deinstytucjonalizację, którą trudno sobie wyobrazić bez rozbudowanej oferty usług.

Środowiskowe Centrum Zdrowia Psychicznego

Argumentów na to, jak bardzo istotne jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia osobom z zaburzeniami psychicznymi i po kryzysach psychicznych, może dostarczyć krótki opis wsparcia dla tej grupy odbiorców realizowany poprzez Środowiskowe Centra Zdrowia Psychicznego. Projekt dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Osi VII Włączenie społeczne, Działanie 7.2. Usługi społeczne i zdrowotne, Poddziałanie 7.2.2. Usługi społeczne i zdrowotne – „Środowiskowe Centrum Zdrowia Psychicznego”.
Co to są Środowiskowe Centra Zdrowia Psychicznego? To miejsca środowiskowej pomocy psychologicznej dla osób doświadczających kryzysów psychicznych. Multidyscyplinarne zespoły zdrowia psychicznego składają się z lekarzy, pielęgniarek, psychologów i psychoterapeutów, terapeutów środowiskowych, asystentów zdrowienia, pracowników pomocy społecznej i trenerów profilaktyki. Wraz z partnerami projektu obejmują one wsparciem medycznym i społecznym zarówno dorosłych, jak i dzieci i młodzież wraz z ich rodzinami, szkołą i siecią wsparcia.
Model Środowiskowego Centrum Zdrowia Psychicznego odwołuje się do Narodowego Programu Zdrowia Psychicznego na lata 2017–2022. Program zakłada odejście od modelu azylowego, izolowania chorego, na rzecz podejmowania zintegrowanych działań z zakresu usług medycznych, społecznych i edukacyjnych w celu włączenia osoby doświadczającej kryzysu psychicznego w życie lokalnej społeczności. Doświadczenia krajów takich jak USA, Włochy, Finlandia, Anglia czy Chorwacja pokazują efektywność takiego podejścia – z korzyścią dla pacjentów i ich rodzin. Bardzo istotne są doświadczenia włoskie. Włosi do reformy psychiatrii przystąpili w 1978 r. i od tego czasu osiągnęli zdumiewające efekty.
Podstawowe założenia reformy z 1978 r. Legge 180 (Legge Basaglia):

  • bez przyjęć do szpitali, bez nowych szpitali,
  • model opieki środowiskowej,
  • oddziały do 15 łóżek przy szpitalach ogólnych,
  • prawa człowieka – ograniczenie przyjęć przymusowych (na okres do 7 dni – opinia 2 psychiatrów),
  • nie prawo i kontrola społeczna, a ochrona zdrowia.

Realizacja powyższych założeń doprowadziła do następujących zmian. O ile w 1971 roku w szpitalach psychiatrycznych było hospitalizowanych ponad 100 tys. osób (większość przymusowo), o tyle w 2000 roku zamknięto wszystkie szpitale. Doświadczenia te zostały wykorzystane również w projektach Środowiskowych Centrów Zdrowia Psychicznego funkcjonujących w Polsce. Bardzo istotny jest fakt, że funkcjonowanie tych placówek wykazało, jak bardzo ważnym elementem wsparcia dla osób po kryzysach psychicznych jest odpowiednia, dopasowana do potrzeb człowieka oferta usług. Działania podejmowane w projekcie pokazały, że aby wsparcie dla tej grupy odbiorców było skuteczne, potrzebne jest 80% usług społecznych, a tylko 20% usług zdrowotnych.
Temat bardzo interesujący i ważny, ale czas przejść do specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób zaburzonych psychicznie.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób zaburzonych psychicznie

Z treści art. 50 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, że osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Natomiast stosownie do art. 50 ust. 2 ustawy – usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Specjalistyczne usługi opiekuńcze to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (art. 50 ust. 4 ustawy). Artykuł 50 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej określa, że ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia.

Aspekt prawny – usługi opiekuńcze przyznawane obligatoryjnie i uznaniowo

Z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, że przyznanie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (dla osoby samotnej) ma charakter decyzji związanej, tj. spełnienie przesłanek zawartych w tym przepisie powoduje obowiązek organu przyznania usług; niemniej jednak decyzje w sprawie tych usług mają charakter uznaniowy w części odnoszącej się do ich zakresu, okresu i miejsca świadczenia. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 pkt 9 ustawy, za osobę samotną uważa się osobę samotnie gospodarującą, niepozostającą w związku małżeńskim i nieposiadającą wstępnych ani zstępnych.
Z kolei w przypadku wskazanym w art. 50 ust.2 ustawy osobie, która samotna nie jest, organ może usługi opiekuńcze przyznać. Oznacza to, że przyznanie pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. pozostawione jest uznaniu organu administracji, a skoro tak, to nawet spełnienie przesłanek przyznania tego rodzaju świadczenia nie przesądza o tym, że organ pomocy społecznej ma obowiązek orzec o ich przyznaniu, a tym bardziej że zobowiązany jest przyznać takie świadczenie w wymiarze oraz w zakresie, w jakim domaga się tego wnioskodawca. Jak to stwierdził WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1158/21: Dokonując rozstrzygnięć w tym przedmiocie, organy administracji oczywiście zobowiązane są wziąć pod uwagę potrzeby beneficjenta specjalistycznych usług opiekuńczych wynikające z jego schorzenia. Organy zobowiązane są jednak jednocześnie kierować się zasadą pomocniczości (subsydiarności), wyrażoną w art. 2 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie spornych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Dodatkowo ośrodek pomocy społecznej, ustalając wymiar specjalistycznych usług opiekuńczych, zmuszony jest uwzględniać wysokość przeznaczonych na wykonywanie tego rodzaju świadczeń środków finansowych.
Podobne stanowisko zajęły też w ostatnim okresie WSA w Rzeszowie (wyrok z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 984/21) i WSA w Olsztynie (wyrok z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 924/21).

Rodzaje usług opiekuńczych

Z treści art. 50 oraz art. 17 ust. 1 pkt 11 i art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej wynika, że mamy do czynienia z trzema rodzajami usług opiekuńczych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy organizowanie i świadczenie usług opiekuńczych, w tym specjalistycznych, w miejscu zamieszkania, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Z treści tych przepisów wynika zatem, że należy wyróżnić:

  • usługi opiekuńcze „zwykłe” – finansowane z budżetu gminy,
  • specjalistyczne usługi opiekuńcze – finansowane z budżetu gminy,
  • specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi – finansowane w całości ze środków pochodzących z budżetu państwa.

Zatem według przepisów art. 50 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej usługi opiekuńcze „zwykłe” obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem, natomiast specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze – katalog

Dodatkowe uwarunkowania prawne do realizacji specjalistycznych usług opiekuńczych zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. W szczególności znajdziemy w nim rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych, a w § 2 tego rozporządzenia ustalono katalog specjalistycznych usług dostosowanych do szczególnych potrzeb osób wymagających pomocy w formie specjalistycznych usług, wynikających z rodzaju ich schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym.
Katalog ten obejmuje:

  • uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, w tym zwłaszcza:
    a. kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowanie do aktywności, leczenia i rehabilitacji, prowadzenie treningów umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych oraz wspie 50.0210829, 19.9422322 ranie, także w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak:
    - samoobsługa, zwłaszcza wykonywanie czynności gospodarczych i porządkowych, w tym umiejętność utrzymania i prowadzenia domu,
    - dbałość o higienę i wygląd,
    - utrzymywanie kontaktów z domownikami, rówieśnikami, w miejscu nauki i pracy oraz ze społecznością lokalną,
    - wspólne organizowanie i spędzanie czasu wolnego,
    - korzystanie z usług różnych instytucji,
    b. interwencje i pomoc w życiu w rodzinie, w tym:
    - pomoc w radzeniu sobie w sytuacjach kryzysowych – poradnictwo specjalistyczne, interwencje kryzysowe, wsparcie psychologiczne, rozmowy terapeutyczne,
    - ułatwienie dostępu do edukacji i kultury,
    - doradztwo, koordynacja działań innych służb na rzecz rodziny, której członkiem jest osoba uzyskująca pomoc w formie specjalistycznych usług,
    - kształtowanie pozytywnych relacji osoby wspieranej z osobami bliskimi,
    - współpraca z rodziną – kształtowanie odpowiednich postaw wobec osoby chorującej, niepełnosprawnej,
    c. pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, w tym:
    - w uzyskaniu świadczeń socjalnych, emerytalno-rentowych,
    - w wypełnieniu dokumentów urzędowych,
    d. wspieranie i pomoc w uzyskaniu zatrudnienia, w tym zwłaszcza:
    - w szukaniu informacji o pracy, pomoc w znalezieniu zatrudnienia lub alternatywnego zajęcia, w szczególności uczestnictwo w zajęciach warsztatów terapii zajęciowej, zakładach aktywności zawodowej, środowiskowych domach samopomocy, centrach i klubach integracji społecznej, klubach pracy,
    - w kompletowaniu dokumentów potrzebnych do zatrudnienia,
    - w przygotowaniu do rozmowy z pracodawcą, wspieranie i asystowanie w kontaktach z pracodawcą,
    - w rozwiązywaniu problemów psychicznych wynikających z pracy lub jej braku,
    e. pomoc w gospodarowaniu pieniędzmi, w tym:
    - nauka planowania budżetu, asystowanie przy ponoszeniu wydatków,
    - pomoc w uzyskaniu ulg w opłatach,
    - zwiększanie umiejętności gospodarowania własnym budżetem oraz usamodzielnianie finansowe;
  • pielęgnacja – jako wspieranie procesu leczenia, w tym:
    a. pomoc w dostępie do świadczeń zdrowotnych,
    b. uzgadnianie i pilnowanie terminów wizyt lekarskich, badań diagnostycznych,
    c. pomoc w wykupywaniu lub zamawianiu leków w aptece,
    d. pilnowanie przyjmowania leków oraz obserwowanie ewentualnych skutków ubocznych ich stosowania,
    e. w szczególnie uzasadnionych przypadkach zmiana opatrunków, pomoc w użyciu środków pomocniczych i materiałów medycznych, przedmiotów ortopedycznych, a także w utrzymaniu higieny,
    f. pomoc w dotarciu do placówek służby zdrowia,
    g. pomoc w dotarciu do placówek rehabilitacyjnych;
  • rehabilitacja fizyczna i usprawnianie zaburzonych funkcji organizmu w zakresie nieobjętym przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych:
    a. zgodnie z zaleceniami lekarskimi, specjalisty z zakresu rehabilitacji ruchowej lub fizjoterapii,
    b. współpraca ze specjalistami w zakresie wspierania psychologiczno-pedagogicznego i edukacyjno-terapeutycznego zmierzającego do wielostronnej aktywizacji osoby korzystającej ze specjalistycznych usług;
  • pomoc mieszkaniowa, w tym:
    a. w uzyskaniu mieszkania, negocjowaniu i wnoszeniu opłat,
    b. w organizacji drobnych remontów, adaptacji, napraw, likwidacji barier architektonicznych,
    c. kształtowanie właściwych relacji osoby uzyskującej pomoc z sąsiadami i gospodarzem domu;
  • zapewnienie dzieciom i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi dostępu do zajęć rehabilitacyjnych i rewalidacyjno-wychowawczych, w wyjątkowych przypadkach, jeżeli nie mają możliwości uzyskania dostępu do zajęć, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

Co istotne – specjalistyczne usługi opiekuńcze wymienione w pkt 1–4 dotyczą zarówno usług świadczonych na rzecz osób z zaburzeniami psychicznymi, jak i pozostałych osób wymagających tego wsparcia; jedynie te wskazane w pkt 5 przeznaczone są wyłącznie dla osób (dzieci i młodzieży) z zaburzeniami psychicznymi.

Kto może świadczyć usługi opiekuńcze

Jak wynika z art. 50 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej – specjalistyczne usługi opiekuńcze świadczone są przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Wskazane powyżej rozporządzenie dotyczące tych usług, zawiera regulacje dotyczące kwalifikacji takich osób w obszarach wykształcenia, stażu i przeszkolenia.
I tak, zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, specjalistyczne usługi są świadczone przez osoby mające kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika socjalnego, psychologa, pedagoga, logopedy, terapeuty zajęciowego, pielęgniarki, asystenta osoby niepełnosprawnej, opiekunki środowiskowej, specjalisty w zakresie rehabilitacji medycznej, fizjoterapeuty lub innego zawodu dającego wiedzę i umiejętności pozwalające świadczyć określone specjalistyczne usługi.
Chociaż przepis ten zawiera „wyliczankę” zawodów, nie ma jednak charakteru katalogu zamkniętego. Użyte na końcu przepisu sformułowanie „lub innego zawodu dającego wiedzę i umiejętności pozwalające świadczyć określone specjalistyczne usługi” daje podstawę do zatrudnienia także osoby z innym wykształceniem niż wymienione na początku.
Dodatkowo osoby świadczące specjalistyczne usługi dla osób z zaburzeniami psychicznymi muszą posiadać co najmniej półroczny staż w jednej z następujących jednostek:

  • szpitalu psychiatrycznym,
  • jednostce organizacyjnej pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi,
  • placówce terapii lub placówce oświatowej, do której uczęszczają dzieci z zaburzeniami rozwoju lub upośledzeniem umysłowym,
  • ośrodku terapeutyczno-edukacyjno-wychowawczym,
  • zakładzie rehabilitacji,
  • innej jednostce niż wymienione w pkt 1–5, świadczącej specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi.

Co oznacza półroczny staż? Organy kontroli i nadzoru w tym zakresie podchodzą do tej regulacji dość rygorystycznie – co do formy dopuszcza się odstępstwa od umowy o pracę, co do czasu pracy bezwzględnie tak, jak dla pełnoetatowego zatrudnienia. Najlepiej zobrazować to na przykładzie informacji Wojewody Małopolskiego do Burmistrza Niepołomic z dnia 18 stycznia 2014 r. o wynikach przeprowadzonej kontroli: […] Zważywszy na trudną sytuację na rynku pracy, można przyjąć pewną dowolność tej formy i uznać za takową wolontariat, czy też praktyki studenckie. Nadal jednak pozostaje kwestia udokumentowania półrocznego stażu pracy. W opinii Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, wyrażonej w piśmie z 6 listopada 2013 r., znak DPS-V-074-159/8144/ZP/2013: «[…] w ramach półrocznego stażu osoba powinna wykonywać powierzone jej zadania/czynności przy zachowaniu obowiązującej w danej jednostce/na danym stanowisku normy czasu pracy (norma podstawowa – 40 godzin tygodniowo, średnio 8 godzin na dobę) » […]

Z kolei osoby świadczące usługi, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia (kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowanie do aktywności, leczenia i rehabilitacji, prowadzenie treningów umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych oraz wspieranie, także w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych) – niezależnie od tego, dla kogo te usługi są świadczone – muszą posiadać przeszkolenie i doświadczenie w zakresie:

  • umiejętności kształtowania motywacji do akceptowanych przez otoczenie zachowań,
  • kształtowania nawyków celowej aktywności,
  • prowadzenia treningu zachowań społecznych.

Jedyny wyjątek od tych sztywnych reguł przewiduje § 3 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach specjalistyczne usługi mogą być świadczone przez osoby, które dopiero zdobywają lub podnoszą wymagane kwalifikacje zawodowe, ale posiadają co najmniej roczny staż pracy w jednostkach, o których mowa w ust. 2, i mają zapewnioną możliwość konsultacji z osobami świadczącymi specjalistyczne usługi, posiadającymi wymagane kwalifikacje.

Dlaczego spada liczba świadczonych specjalistycznych usług opiekuńczych?

Ponieważ nikt nie podważa roli specjalistycznyc...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Doradca w Pomocy Społecznej"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy