Starzenie się społeczeństwa niesie ze sobą szereg wyzwań. Jednym z nich jest wspieranie osób starszych zarówno sprawnych fizycznie i poznawczo, jak i tych, które zmagają się z różnego rodzaju ograniczeniami. Z osobami starszymi pracują reprezentanci różnych zawodów, w tym terapeuci zajęciowi. Wiedza na temat terapii zajęciowej jest dość niska – zadania terapeutów są często postrzegane przez pryzmat oddziaływań arteterapeutycznych – założenie to absolutnie nie przystaje do potencjału, jaki niesie ze sobą ta dyscyplina. Co zatem stanowi istotę terapii zajęciowej? Jakie miejsce zajmuje terapia zajęciowa w pracy z seniorami? Jakie korzyści mogą odnieść seniorzy z terapii zajęciowej? Jeśli poszukujecie Państwo odpowiedzi na powyższe pytania – zapraszam do lektury.
Dział: Okiem pedagoga
Niewątpliwie śmierć rówieśnika to dla dziecka jedno z najbardziej wstrząsających doświadczeń. W jednej chwili coś, co wydawało się stałe i przewidywalne, nagle pęka. Znika ktoś, z kim jeszcze wczoraj dzieliło ławkę, przerwę, sekrety. Świat – dotąd bezpieczny i „dany” – nagle okazuje się kruchy, a temat śmiertelności przestaje być abstrakcyjną opowieścią z bajki czy filmu.
Presja, aby osiągać coraz lepsze stopnie, zaczyna się bardzo wcześnie. Nie wszystkie dzieci są w stanie jej sprostać. Warto nauczyć je radzenia sobie ze stresem. W ten sposób nabędą bezcennych umiejętności przydatnych nie tylko w szkole, lecz także w przyszłym, dorosłym życiu.
Internet stanowi znaczący element naszego życia. Dostęp do niego umożliwiają nie tylko komputery, laptopy czy tablety, ale również smartfony, które użytkownicy mają stale przy sobie. Ze smartfonów korzysta dziś aż 42,7% dzieci w wieku 4–9 lat.
Dla dzieci i osób młodych globalna sieć jest naturalnym środowiskiem funkcjonowania. Nie znają świata bez niej. Daje ona wiele możliwości,
by się rozwijać. Korzystanie z cyberprzestrzeni może mieć jednak także negatywne konsekwencje.
W latach 60. i 70. ubiegłego stulecia był w telewizji taki program dla dzieci i młodzieży, który zwał się Niewidzialna ręka. Jego formuła zakładała wyrobienie w młodych ludziach potrzeby bezinteresownego pomagania innym, zwłaszcza osobom starszym i chorym. To, co wtedy wyczyniały tysiące dzieciaków – tak by nie dać się nikomu zobaczyć, pozostawiając jedynie znak odbitej dłoni – było wolontariatem na miarę tamtych czasów, moderowanym przez tajemniczego i niewidzialnego dla telewidzów „opiekuna”. Co tydzień odczytywał on meldunki napływające od dzieci z całej Polski, pokazujące: kto, gdzie, komu i w jaki sposób udzielił pomocy. Na powitanie i pożegnanie zawsze przypominał: Niewidzialna ręka to także ty.
Analizując literaturę przedmiotu, można wskazać następujące skutki przemocy rówieśniczej: uszkodzenia ciała, zaburzenia lękowe, depresja, próby samobójcze i samobójstwa, zaburzenia psychosomatyczne, obniżona samoocena i emocje wpływające na autodestrukcję, narkomania, spożywanie alkoholu, trudności w nauce, ucieczki ze szkoły. Wymienione zaburzenia najczęściej odciskają piętno na całe życie.