Dołącz do czytelników
Brak wyników

Tematu numeru

21 lipca 2022

NR 93 (Lipiec 2022)

Zasiłek celowy – praktyka i orzecznictwo

0 145

Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej świadczenia pomocowe dzieli na dwie kategorie – pieniężne i niepieniężne. Wśród najczęściej przyznawanych świadczeń pieniężnych – obok zasiłku stałego i zasiłku okresowego – znajdują się zasiłki celowe. I chociaż art. 36 ustawy wymienia je zwięźle: zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy, to tak naprawdę podział zasiłków celowych jest znacznie bardziej szczegółowy.

„Zwykły” zasiłek celowy szczegółowo reguluje art. 39 ustawy, zasiłek celowy w celu realizacji kontraktu socjalnego – art. 39a ustawy, zasiłek celowy dla osób, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej – art. 40 ustawy. Natomiast w art. 41 znalazły się regulacje dotyczące specjalnego zasiłku celowego. Każdy z wymienionych powyżej zasiłków wymaga spełnienia innych przesłanek, określonych w tych przepisach. I każdy w mniejszym lub większym stopniu powoduje niekiedy problemy interpretacyjne, które swoje rozstrzygnięcie znajdują w orzecznictwie sądowo administracyjnym.

POLECAMY

Zasiłek celowy z art.39 ustawy o pomocy społecznej

„Zwykły” zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym uzależnionym od spełnienia kryterium dochodowego. Choć w przeciwieństwie do zasiłku stałego i okresowego ustawodawca nie sformułował wyraźnie tego obowiązku, to wynika on z art. 8 ust. 1 ustawy. Kryteria dochodowe są takie same, jak w przypadku pozostałych świadczeń (776 zł dla osoby samotnie gospodarującej i 600 zł dla osoby w rodzinie). Rada gminy może je jednak podwyższyć (art. 8 ust. 2 ustawy), jak to czyni choćby na potrzeby realizacji programu rządowego „Posiłek w szkole i w domu”. Ustawodawca odstąpił od szczegółowego określenia wysokości zasiłku celowego. Tym samym ustalenie kwoty wsparcia pozostawiono organowi przyznającemu świadczenie – na podstawie analizy potrzeb poczynionej przez pracownika socjalnego oraz w zakresie posiadanych możliwości OPS/CUS. Adresatem zasiłku może być osoba samotnie gospodarująca, osoba w rodzinie oraz rodzina. Rozróżnienie osoby w rodzinie i rodziny zależy od celu, na który ma być przyznana pomoc. Jeśli potrzeba ma charakter indywidualny (np. zakup leków, specjalistycznego urządzenia medycznego), to świadczenie będzie skierowane do konkretnej osoby, natomiast jeśli zaspokoi ono potrzeby całej rodziny (zakup żywności, ogrzewania czy wykonanie drobnego remontu), wówczas adresatem świadczenia będzie rodzina.
Zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, przyznawany jest w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie jedynie takiej potrzeby, która ma charakter „niezbędnej potrzeby bytowej”. Niezbędna potrzeba bytowa to potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować – potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym; taka, która jest niezbędna do normalnej egzystencji osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, w warunkach odpowiadających godności człowieka; taka, bez której zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (por: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1067/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 646/20).
Katalog potrzeb, których zaspokojenie może nastąpić z zasiłku celowego, ma charakter otwarty, w art. 39 ust. 2 ustawy wskazano przykładowo, że może być on przeznaczony na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Nadto zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy wskazano, że osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne.
 

Ważne

Jednak, co istotne – przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel, co podkreśla już jego nazwa. I tym właśnie różni się np. od zasiłku okresowego, który może być rozdysponowany przez beneficjenta na zaspokojenie różnych potrzeb. Oznacza to, że zasiłek celowy nie jest przyznawany na pokrywanie pełnych całomiesięcznych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy.


Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 775/19, „istotą zasiłków celowych jest to, że uzyskane z tego tytułu świadczenia powinny być w całości przeznaczone na cel, na który zostały przyznane. Tym samym świadczeń tych nie powinno, a nawet nie wolno przeznaczać na pokrycie innych wydatków…”.
Co do celu, na jaki świadczenie to jest przyznawane, jak słusznie zauważa to I. Sierpowska, „ważne jest, by pamiętać, że pomoc społeczna zaspokaja jedynie potrzeby bieżące, nie jest instytucją odszkodowawczą ani refundującą poniesione wcześniej wydatki, nie spłaca również zaległych zobowiązań.” (I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, LEX/el. 2021, art. 39). Dlatego z dużą precyzją należy badać, czy cel zgłoszonej potrzeby odpowiada w swej istocie omawianemu powyżej pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej. I tak nie będzie spełniać tej przesłanki np. konieczność zakupu suplementów diety, a także leków doraźnych i specyfików w braku udokumentowania konieczności ich stosowania (por.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 524/21), spłata zaciągniętej pożyczki (por.: wyrok NSA z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt I OSK 528/21) czy konieczność przeprowadzenia całościowego remontu mieszkania (por.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Po 924/21).
Skoro – jak wskazano powyżej – zasiłek celowy ma służyć na zaspokojenie określonego celu, ma zatem charakter świadczenia jednorazowego. Wobec powyższego nie można wydać decyzji (co bardzo często zdarza się w praktyce), w której organ przyzna kilka zasiłków celowych na dany okres, odnoszących się do tej samej potrzeby – formułowanych przykładowo w rozstrzygnięciach decyzji: „przyznaję zasiłek celowy na zakup żywności w miesiącach styczeń – marzec w kwotach …”. Takie działanie może być zakwalifikowane (i jest – zwłaszcza przez organy kontroli) jako próba obejścia przepisów dotyczących zasiłku okresowego. Ponieważ zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy – nie jest świadczeniem przyznawanym „na okres”. Nie powinno się zatem wskazywać w decyzji terminu, na który przyznaje się pomoc (bo – w świetle powyższych wyjaśnień – takiego terminu nie ma). W konsekwencji zaś, – nie ma do niego zastosowania przepis art. 106 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją (por.: wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1185/20, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 831/07).
Niemniej należy zauważyć, że zaspokojenie konkretnej potrzeby może być rozłożone w czasie z uwagi na charakter zaspokajanej potrzeby (np. remont, koszty leczenia, leki na kilka recept realizowanych etapowo) bądź na uzasadnione wątpliwości organu, czy wypłacenie przyznanego zasiłku w całości zostanie właściwie spożytkowane. Nie ma zatem przeszkód, by wypłaty takiej dokonać w częściach. Organ powinien bowiem dopasować rodzaj, formę i rozmiar świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy). W tym zakresie zatem decyzja przyznająca jeden zasiłek celowy na zaspokojenie określonej potrzeby z rozłożeniem wypłaty świadczenia na kilka etapów jest prawidłowa.
Na marginesie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, podzielanym także przez większość praktyków, „pomoc, o której stanowi art. 39 u.p.s. ma charakter doraźny i nie może stanowić stałego źródła utrzymania. Celem przyznania tego świadczenia nie jest trwałe rozwiązanie sytuacji skarżącego. Nie służy ono comiesięcznemu, pełnemu pokrywaniu kosztów jego utrzymania” (por.: wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 643/21).

Zasiłek celowy w celu realizacji kontraktu socjalnego

Zgodnie z art. 39a ustawy, zasiłek celowy może być przyznany również w celu realizacji postanowień kontraktu socjalnego – niezależnie od dochodu, przez okres do 2 miesięcy od dnia, w którym osoba objęta kontraktem socjalnym, w trakcie jego realizacji, stała się osobą zatrudnioną.
Kontrakt socjalny jest jednym z narzędzi pracy socjalnej. Zawiera się go w celu określenia sposobu współdziałania w rozwiązywaniu problemów osoby lub rodziny znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, ma za zadanie wskazywać osobie/rodzinie kierunki działań umożliwiających wyjście z trudnej sytuacji, pobudzać ich aktywność.
Art. 39a został dodany do ustawy o pomocy społecznej dopiero w 2011 r. Uzasadnieniem dla jego wprowadzenia był zamiar zaktywizowania osób pobierających zasiłek okresowy i celowy do podjęcia zatrudnienia. Jak to wskazano w uzasadnieniu ustawy nowelizującej (https://orka.sejm.gov.pl/Druki6ka.nsf/wgdruku/3392), w poprzednim stanie prawnym klienci korzystający z różnych form pomocy społecznej w chwili otrzymania propozycji pracy tracili wszystkie uprawnienia, co wielokrotnie zniechęcało ich do pójścia do pracy, gdy porównali łączną wysokość świadczeń z często najniższym wynagrodzeniem. Dlatego też należało stworzyć fakultatywne warunki prawne do kontynuowania pobierania pomocy jeszcze przez pewien okres od podjęcia zatrudnienia.
Jak trafnie zauważył NSA w wyroku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3305/15, „zgodnie z treścią art.39a u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany również w celu realizacji kontraktu socjalnego. Powyższy przepis ma charakter uznaniowy, od uznania organu administracji – w zależności od oceny postawy wnioskodawcy – zależy zastosowanie powyższego przepisu. W rozstrzyganej sprawie, skoro skarżący nie realizuje kontraktu socjalnego, to w konsekwencji nie może być mu przyznany zasiłek celowy związany z realizacją takiego kontraktu”.
Zasiłek celowy dla osób dotkniętych zdarzeniem losowym
Zgodnie z art. 40 ustawy, zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego – niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Na podkreślenie zasługuje jednak to, że samo wystąpienie zdarzenia losowego nie jest wystarczającą przesłanką do jego przyznania.

Ważne

 Jak podkreślano to wielokrotnie w orzecznictwie, zasiłek celowy z art. 40 ust.1 ustawy nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane klęską lub zdarzeniem losowym (por.: wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 646/20).


Udzielenie tej pomocy należy rozważyć wówczas, gdy w wyniku strat poniesionych w związku ze zdarzeniem losowym, pomimo wykorzystania własnych zasobów i możliwości, dana osoba lub rodzina nie jest w stanie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych.
Przykładowo, jak wskazał to WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Rz1168/21: „Ustalony stan faktyczny wskazuje, że podstawowe potrzeby bytowe A.S. i jego rodziny, takie jak mieszkanie, nie zostały zagrożone w wyniku zalania budynku mieszkalnego, ponieważ wraz z rodziną zamieszkuje on pod innym adresem w innym budynku, który nie został dotknięty zdarzeniem losowym. Pomoc społeczna, na co już wcześniej zwrócono uwagę, nie jest instytucją zobowiązaną do pokrywania szkód w mieniu powstałych w wyniku zdarzenia losowego, lecz ma służyć wsparciu w sytuacji, gdy osoba dotknięta zdarzeniem losowym nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb”.
A jakie zdarzenie może być uznane za zdarzenie losowe? Zauważyć należy, że jest to pojęcie niezdefiniowane ustawowo, zatem należy odwołać się do orzecznictwa sądów, definiującego to pojęcie na potrzeby rozstrzyganych spraw. I tak, – zgodnie ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2235/16, – pod pojęciem „zdarzenie losowe” należy rozumieć niespodziewane, pojedyncze i niezależne od woli człowieka zdarzenie wywołane przyczynami zewnętrznymi, których nie można było przewidzieć. Istotne jest zatem przede wszystkim to, aby zdarzenie takie zostało wywołane czynnikiem niespodziewanym i nieprzewidywalnym. Obejmuje ono zatem szczególnie uzasadnione przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji mających miejsce w życiu codziennym. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby bądź rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, lecz są nagłe i nieprzewidywalne. Innymi słowy, jest to zdarzenie przyszłe, niepewne, niezależne od woli człowieka i dla niego niekorzystne (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 564/14).
Zdarzeniem takim będzie zatem np. niespodziewana choroba wymagająca nakładów na leczenie, nagła utrata pracy wynikająca z przyczyn niezależnych od pracownika (likwidacja, upadłość), a także działanie siły wyższej – jak bowiem wskazuje orzecznictwo (o czym poniżej) klęska żywiołowa czy ekologiczna to także zdarzenie losowe.

Zasiłek celowy dla osób dotkniętych klęską żywiołową lub ekologiczną

W art. 40 ustawy przewidziano także możliwość udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej – również niezależnie od dochodu.
Odnosząc się do pojęcia klęski żywiołowej lub ekologicznej – podobnie, jak pojęcie zdarzenia losowego – niezdefiniowanej w ustawie o pomocy społecznej, wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa użyte w art. 40 ust. 1 u.p.s. wyrażenie zdarzenie losowe jest pojęciem szerszym niż termin klęska żywiołowa, każda bowiem klęska żywiołowa jest zdarzeniem losowym, ale nie każde zdarzenie losowe jest klęską żywiołową (por.: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Go 114/19).
Dla zobrazowania tego, czym jest to zdarzenie, można posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej 
(Dz. U. z 2017 r., poz. 1897), zgodnie z którą – ilekroć w ustawie jest mowa o:

  • klęsce żywiołowej – rozumie się przez to katastrofę naturalną lub awarię techniczną, których skutki zagrażają życiu lub zdrowiu dużej liczby osób, mieniu w wielkich rozmiarach albo środowisku na znacznych obszarach, a pomoc i ochrona mogą być skutecznie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych środków, we współdziałaniu różnych organów i instytucji oraz specjalistycznych służb i formacji działających pod jednolitym kierownictwem;
  • katastrofie naturalnej – rozumie się przez to zdarzenie związane z działaniem sił natury, w szczególności wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, długotrwałe występowanie ekstremalnych temperatur, osuwiska ziemi, pożary, susze, powodzie, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, masowe występowanie szkodników, chorób roślin lub zwierząt albo chorób zakaźnych ludzi albo też działanie innego żywiołu;
  • awarii technicznej – rozumie się przez to gwałtowne, nieprzewidziane uszkodzenie lub zniszczenie obiektu budowlanego, urządzenia technicznego lub systemu urządzeń technicznych powodujące przerwę w ich używaniu lub utratę ich właściwości.

Skoro – jak wskazano powyżej – klęska żywiołowa to także zdarzenie losowe, to na czym zatem polega różnica w zakresie przyznawania zasiłku celowego z powodu zdarzenia losowego i zasiłku celowego z powodu klęski żywiołowej/ekologicznej, że akurat klęskę żywiołową/ekologiczną należało wyodrębnić z szerokiego pojęcia zdarzenia losowego? Odpowiedzi na to pytanie należy szukać w treści art. 17 i 18 ustawy. Różnica tkwi w źródle finansowania zasiłków. O ile wypłacanie zasiłków celowych z powodu wystąpienia zdarzeń losowych jest zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym (art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy), to już przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej (art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy) – zatem gmina otrzymuje środki na realizację tego zadania z budżetu państwa.
Podkreślenia wymaga, że realizacja tego zadania, choć spoczywa na OPS/CUS, to winna opierać się na ministerialnych wytycznych. Aktualnie obowiązujące wytyczne MSWiA z 20 kwietnia 2022 r. – Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 -– Budżety wojewodów, dział 852 – Pomoc społeczna, rozdział 85278 – Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerwy celowej na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych (https://www.gov.pl/web/mswia/usuwanie-skutkow-klesk-zywiolowych) przewidują udzielenie zasiłków celowych z przeznaczeniem na:

  • tzw. pomoc „doraźną” w gospodarstwach domowych (w budynkach mieszkalnych, w podstawowym wyposażeniu gospodarstw domowych), jeśli ww. osoby znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, w której nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych w oparciu o posiadane środki własne – do kwoty 6000 zł;
  • remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku zdarzeń klęskowych – do kwoty 200 000 zł w jednym budynku/lokalu mieszkalnym i do kwoty 100 000 zł w budynkach gospodarczych służących zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby.

Pamiętać jednak należy, że opracowane przez MSWiA zasady stanowią wyłącznie wytyczne kierowane do organów jednostek samorządu terytorialnego i nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (choć gmina winna co do zasady respektować je przy podejmowaniu decyzji administracyjnych). Dlatego to przepisy art. 40 ustawy są jedyną regulacją normatywną o randze ustawowej dotyczącą zasad przyznawania zasiłku celowego w przypadku strat poniesionych w wyniku klęski żywiołowej. Z tego też względu podstawą materialnoprawną, w ramach której organy winny były przeprowadzić analizę przyjętych ustaleń faktycznych, mogły być jedynie przepisy ustawy o pomocy społecznej (por.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Po 303/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 103/20).
Dodatkowo zaś wskazać należy, że chociaż przesłanką warunkującą przyznanie pomocy w ramach zasiłku z art. 40 ust. 2 ustawy jest poniesienie straty w wyniku m.in. klęski żywiołowej, to zasiłek celowy nie pełni funkcji odszkodowawczej za powstałe szkody w wyniku klęski żywiołowej i jego celem nie jest zapewnienie pełnej rekompensaty z tytułu powstałych strat i szkód (por.: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1259/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 57/19).

Specjalny zasiłek celowy

Kolejny zasiłek celowy uregulowany został w art. 41 ustawy. Jest to specjalny zasiłek celowy. Może zostać przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Może przyjąć dwojaką formę:

  • bezzwrotny, ale kwotowo ograniczony do wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny,
  • zwrotny – w całości lub w części – bez kwotowego ograniczenia.

Jak określił to WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 4/22: „Specjalny zasiłek celowy powinien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel, związany z niecodzienną sytuacją, gdy dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę przekracza wprawdzie ustawowe kryterium dochodowe, ale nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony. Decyzja w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powinna uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 u.p.s.)”.
 

Ważne

Podstawową przesłanką przyznania tego zasiłku jest wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Szczególnie podkreśla się to w orzecznictwie sądów administracyjnych – przyznanie bądź odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego uzależniona jest nie tylko od tego, w jakim stopniu podstawowe potrzeby wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone z jego własnych środków, ale przede wszystkim od wystąpienia szczególnych okoliczności, w związku z którymi konieczne jest udzielenie wsparcia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego (por.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 523/21).


Co należy rozumieć przez pojęcie „szczególnie uzasadnionego przypadku”? Ponieważ nie zostało ono zdefiniowane w ustawie, należy posłużyć się definicją wypracowaną przez spójne w tym przedmiocie orzecznictwo, zgodnie z którym przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głębo...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Doradca w Pomocy Społecznej"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy