Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zdaniem psychologa

17 października 2019

NR 68 (Październik 2019)

Samobójstwo rozszerzone
Grupy ryzyka, przyczyny, rola pracownika socjalnego

0 1430

Do samobójstwa często prowadzi brak jakiejkolwiek nadziei. Samobójstwo to dramatyczne działanie osoby, która ogarnięta jest intensywnym stanem beznadziei, bezradności, to akt desperacji osoby, która ma poczucie braku sensu dalszego życia i nie dostrzega innej opcji, która przyniosłaby jej pomoc w cierpieniu, którego aktualnie doświadcza.

Osoba taka cierpi tak bardzo, że nie jest w stanie tego cierpienia wytrzymać, nie znajduje źródeł wsparcia w pokonywaniu lub znoszeniu bólu, którego doświadcza. Bólu na wielu płaszczyznach: psychicznej, fizycznej, duchowej…
Bywa, że osoby takie wiążą swoje cierpienie ze swoimi bliskimi, często dziećmi, partnerami. Nie widząc innego wyjścia, podejmują decyzję o odebraniu życia innym osobom. Zabójstwo takie bywa nazywane „samobójstwem poszerzonym”. Osoba ta uśmierca innego człowieka, a na końcu odbiera sobie życie. Na przykład matka zabija syna chorującego na stwardnienie rozsiane, chce oszczędzić jemu i sobie cierpienia, więc podaje mu truciznę, a potem sama ją wypija. Zostawia list, w którym wyjaśnia swoje motywy… Osoba taka postanawia „zabrać ze sobą” ukochane osoby, by oszczędzić im dalszego bólu i cierpienia.
Samobójstwa poszerzonego dokonują osoby wobec innych osób, połączonych specyficznym emocjonalnym związkiem. Motywem jest odczuwane współczucie i chęć oszczędzenia im cierpienia.
Takie działanie wspierać może przekonanie, że osoba dokonuje czynu szlachetnego, aktu łaski dla osób cierpiących, ocalenia ich. Zdarza się tak, że osoby bliskie wyrażają zgodę na takie działanie (np. osoba nieuleczalnie chora decyduje się na to, by partner odebrał życie jej, a potem sobie).

POLECAMY

Grupy ryzyka i przyczyny
 

Pamiętaj

Osoby decydujące się na samobójstwo i zabójstwo bliskich wykazują znaczne zawężenie świadomości, ograniczone możliwości działania, wynikające także z faktycznej sytuacji. Osoby te utraciły nadzieję. Ważne jest rozgraniczenie przyczyn subiektywnych od obiektywnych i to, jaki to ma wpływ na postrzeganie rzeczywistości przez daną osobę. Pracownicy socjalni powinni badać systematycznie sytuację osób, które wspierają, w szczególności ich nastrój oraz relacje z innymi. 


Bywa tak, że osoba uznana za silną psychicznie w kontakcie ze zdarzeniem nagłym i bolesnym może tracić nadzieję na dalsze dobre życie (np. poważny uraz bliskiej osoby w wypadku). Szczególną uważnością należy objąć osoby, które można zaliczyć do grup wzmożonego ryzyka popełnienia samobójstwa. 
To osoby:

  • rodzice (opiekunowie) dzieci poważnie chorych lub dzieci z niepełnosprawnością wymagającą stałej opieki i wsparcia (dzieci zależnych egzystencjalnie), gdyż bez nich nie mogłyby funkcjonować (np. załatwiać potrzeb fizjologicznych);
  • partnerzy osób poważnie chorych (np. nieuleczalna choroba);
  • partnerzy osób ze znaczną niepełnosprawnością;
  • rodzice wielu dzieci, którzy nie mogą zapewnić potomstwu podstawowych warunków do życia z powodu braku pracy, wynikającego np. z choroby;
  • rodzice bezrobotni;
  • osoby posiadające długi, których nie mogą spłacić;
  • wdowiec lub wdowa będący rodzicem małych dzieci;
  • chore na nieuleczalną chorobę i/lub te, którym choroba dostarcza szeregu silnych frus...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów



Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Doradca w Pomocy Społecznej"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!

Przypisy