Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki pracownika

27 listopada 2018

NR 59 (Listopad 2018)

Praca socjalna w środowisku osób chorujących psychicznie

0 2193

Problematyka zdrowia psychicznego oraz jego zakłóceń coraz śmielej postrzegana jest jako jeden z najistotniejszych aspektów holistycznie rozumianego zdrowia człowieka. Staje się kluczowym wyzwaniem dla przenikających się w tym szczególnym obszarze polityk – zdrowotnej i społecznej – a ponadto jednym z najważniejszych problemów społecznych, który wymaga zrównoważonego zainteresowania i zaangażowania państwa, samorządów terytorialnych oraz organizacji trzeciego sektora.

Okres, w którym dyskusja nad zaburzeniami i chorobami psychicznymi pozostawała niejako na marginesie zainteresowania praktyków społecznych zdaje się przynależeć już raczej do historii nauk społecznych (socjologii, pedagogiki) i medycyny (w tym szczególnie psychiatrii). Za jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy – obok coraz liczniejszych i bardziej szczegółowych wyników badań nad chorobą i procesem zdrowienia, (coraz bardziej) skutecznej walki o prawa pacjentów, podejmowanych prób redukcji społecznego piętna i marginalizacji osób chorujących – są dane epidemiologiczne, zgodnie z którymi jednym z immanentnych aspektów współczesnego świata, dotkniętego gwałtownymi przemianami więzi społecznych, jest zjawisko rosnącego występowania zapadalności na zaburzenia psychiczne. Raport Światowej Organizacji Zdrowia pt. Zdrowie psychiczne: nowe rozumienie, nowa nadzieja z 2001 roku jednoznacznie wskazuje, że nawet 25% populacji świata doznaje w pewnym okresie swego życia zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania – spełnia kryteria diagnostyczne jakiegoś zaburzenia psychicznego uwzględnianego w oficjalnych systemach klasyfikacyjnych (ICD-10 oraz DSM-V). W praktyce oznacza to, że około 1/4 z nas doświadczyła, doświadcza lub w pewnym momencie swego życia doświadczy kryzysu zdrowia psychicznego. 

POLECAMY

Warto przywołać w tym miejscu wyniki przeprowadzonego w Polsce w 2012 roku pierwszego badania epidemiologicznego chorób i zaburzeń psychicznych EZOP, uwzględniającego jakże istotny, a niejednokrotnie pomijany, aspekt subiektywnego postrzegania objawów chorobowych. Z uzyskanych danych wynika, że u około 23% osób rozpoznać można co najmniej jeden epizod kryzysu zdrowia psychicznego w ciągu ich życia1. Liczbę tę uzupełniają oczywiście ci, którzy nigdy w ogóle nie zostali odpowiednio zdiagnozowani, ale doświadczają określonych trudności natury psychicznej, czy – raczej – emocjonalnej. Doświadczenie określane jako choroba psychiczna nie poddaje się bowiem prostym ujęciom definicyjnym, pomimo starań, aby coraz bardziej szczegółowo skodyfikować poszczególne poznawcze i emocjonalne sfery życia osobowego. Istotne zmiany następują także w pojmowaniu zdrowia i choroby na gruncie naukowej psychiatrii. Międzynarodowe klasyfikacje DSM i ICD na przestrzeni czasu wielokrotnie ulegały modyfikacjom, co nie pozostawało bez konsekwencji dla konkretnych jednostek, których zachowania przestały być kwalifikowane jako zaburzone (co miało miejsce np. w przy...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów



Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Doradca w Pomocy Społecznej"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Pełen dostęp do archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • ...i wiele więcej!

Przypisy